Deze maand is het drie maanden geleden dat ik afscheid moest nemen van mijn vader. Een zin die ik opschrijf, maar die nog steeds onwerkelijk voelt. De eerste twee maanden, 14 december en 14 januari, zijn ongemerkt voorbij gegaan. Ik zat in een roes. De roes van regelen. De roes van doorgaan. De roes van overleven. Want dat is wat we doen. We gaan door. Niet omdat we geen verdriet hebben, maar omdat het leven doorgaat. Omdat er kinderen zijn die je nodig hebben. Omdat er werk is dat er ligt. Omdat je lichaam elke dag weer opstaat en verder gaat.

Soms kom je iets tegen waarvan je meteen voelt dat het een plek in je leven verdient. Voor mij waren dat essentiële oliën. Niet zomaar een hobby, maar een ontdekkingsreis die begon met twijfel en eindigde in pure passie. Dit is mijn verhaal.