Deze maand is het drie maanden geleden dat ik afscheid moest nemen van mijn vader. Een zin die ik opschrijf, maar die nog steeds onwerkelijk voelt. De eerste twee maanden, 14 december en 14 januari, zijn ongemerkt voorbij gegaan. Ik zat in een roes. De roes van regelen. De roes van doorgaan. De roes van overleven. Want dat is wat we doen. We gaan door. Niet omdat we geen verdriet hebben, maar omdat het leven doorgaat. Omdat er kinderen zijn die je nodig hebben. Omdat er werk is dat er ligt. Omdat je lichaam elke dag weer opstaat en verder gaat.
Maar deze derde maand was anders. Deze keer voelde ik het. Misschien omdat de stilte groter werd. Misschien omdat de eerste schok uit mijn lichaam begon te zakken. Of misschien omdat mijn systeem eindelijk voelde dat het veilig genoeg was om een stukje te openen. Niet alleen het verlies van mijn vader, maar alles wat dit jaar heeft gebracht.
De afgelopen maanden stond ik vooral in een oude, bekende stand. Standje overleven. Doorgaan. Sterk zijn. Niet te veel voelen. Niet te veel ruimte innemen. Een patroon dat me ooit heeft geholpen, maar wat me nu ook weghoudt bij mezelf. Want onder dat doorgaan zit iets anders. Angst. De angst om in te storten. De angst om te veel te zijn. De angst om niet goed genoeg te zijn. Een overtuiging die diep in mij zit. Doe maar normaal. Val maar niet te veel op. Deel jezelf maar niet te groot. En zonder dat je het doorhebt, bouw je een muur. Een muur die je beschermt, maar die je ook afsluit. Van anderen. En van mezelf.
De afgelopen maanden ben ik steeds bewuster gaan luisteren. Naar mijn lichaam. Naar mijn hart. Naar wat er van binnen leeft. Via behandelingen, via schrijven, via stilte, via de natuur en via essentiële oliën. Eén van de oliën die mij hierin diep ondersteunt is Inner Child. Deze olie helpt mij om oude overlevingspatronen los te laten die ooit nodig waren, maar nu niet meer. Patronen van aanpassen. Van mezelf kleiner maken. Van mezelf beschermen. Elke keer als ik deze olie gebruik, brengt ze me terug. Terug naar een zachter deel in mij. Mijn innerlijke kind. Dat deel dat nog steeds open is. Nog steeds puur. Nog steeds mij. Dat deel dat niet bezig is met goed genoeg zijn, maar er gewoon is. En elke keer voel ik een stukje veiligheid terugkomen. Een stukje ruimte. Een stukje thuiskomen in mezelf.
Rouw gaat voor mij niet alleen over het missen van mijn vader. Rouw laat mij ook zien waar ik mezelf ben kwijtgeraakt. Mijn patronen. Mijn overtuigingen. Mijn beschermingslagen. Mijn vader verliezen betekent ook dat ik mezelf opnieuw mag ontmoeten. Wie ben ik, zonder zijn fysieke aanwezigheid? Wie ben ik, als ik niet alleen maar doorga? Wie ben ik, als ik mezelf weer volledig toelaat? Het antwoord komt niet in één keer. Het komt in lagen. In kleine momenten. In ademhalingen. In tranen. In zachtheid.
Dit proces gaat niet over sterker worden. Het gaat over zachter worden. Over het loslaten van wie ik dacht dat ik moest zijn. En het herinneren wie ik altijd al was. Mijn vader is fysiek niet meer hier, maar hij leeft verder. In mij. In mijn hart. En misschien is dat wel wat deze periode mij laat zien. Dat ik niet hoef te blijven leven in standje overleven, maar dat ik langzaam weer mag thuiskomen. Bij mezelf.
Reactie plaatsen
Reacties